Trekking na Górę Kailash przez Simikot

Dzień 1: Przylot do Katmandu

Witamy w Nepalu! Katmandu to serce Nepalu i jego stolica, leżąca na wysokości około 1,350 m n.p.m. Przewodnik wędrowny powita Cię na lotnisku i zawiezie prywatnym samochodem do hotelu, gdzie będzie czekać Twój przewodnik trekkingowy. Możesz odpocząć przez cały dzień lub pospacerować po tętniących życiem ulicach Thamelu lub pobliskich atrakcjach.

Logistyka: Twój przewodnik poinformuje Cię o Trekking na Górę Kailash przez Simikot Plan podróży. Odbiorą również Twój paszport na potrzeby grupowej wizy tybetańskiej i przetworzą pozwolenia na wstęp do stref o ograniczonym dostępie. Upewnij się, że dokładnie sprawdziłeś swój sprzęt i natychmiast dokupiłeś wszystkie brakujące rzeczy w mieście.

Katmandu nie leży na tyle wysoko, aby większość podróżnych miała problemy z aklimatyzacją, ale wkrótce znajdziesz się na znacznie wyższej wysokości. Dzisiejsze przygotowania polegają na upewnieniu się, że masz na miejscu cały niezbędny sprzęt i jesteś wypoczęty. Wieczorem możesz zjeść tradycyjną nepalską kolację i wcześnie położyć się spać.

Wskazówka: Zadbaj o nawodnienie organizmu i unikaj zbyt pikantnych potraw już pierwszego dnia, aby dać swojemu organizmowi czas na przystosowanie się do nowego środowiska.

Dzień 2: Zwiedzanie Kathmandu i przygotowania do podróży

Dziś zwiedzisz stolicę Nepalu, Katmandu, i poczynisz ostatnie przygotowania do wyprawy. Odwiedzisz niektóre z kultowych miejsc kultury Katmandu, które prezentują bogate dziedzictwo kulturowe Nepalu. Możesz zobaczyć zabytkowy „Plac Bhaktapur Durbar”, święta hinduska świątynia Paszupatinath, Świątynia Małp, Świątynia Swayambhunath lub masywna buddyjska świątynia Boudhanath.

Po zwiedzaniu miasta skupisz się na logistyce zbliżającego się trekkingu na Górę Kajlas. Twój przewodnik zdobędzie niezbędne zezwolenia i grupową wizę tybetańską, jeśli jeszcze jej nie masz. Przygotuj dodatkowe zdjęcia paszportowe i dokumenty podróży, ponieważ mogą się przydać.

Zorganizuj torbę podróżną i upewnij się, że masz cały niezbędny sprzęt, w tym śpiwory, kurtkę puchową i tabletki do uzdatniania wody. Spakuj się lekko, ale starannie, ponieważ trekking odbędzie się w odległym miejscu, gdzie jest niewiele sklepów. Sprawdź i zorganizuj wszystko do wieczora, a następnie połóż się wcześnie, aby nabrać sił przed rozpoczęciem trekkingu na Górę Kajlas przez Simikot.

Dzień 3: Lot z Katmandu do Nepalgunj

Dzisiejsza podróż zabierze Cię z Katmandu do Nepalgunj, miasta na równinie Terai, niedaleko granicy z Indiami. Zjedz wczesne śniadanie, a następnie udaj się na lotnisko na krótki lot. Gdy samolot zniża lot, zielone wzgórza i odległe szczyty Himalajów ustępują miejsca rozległym, rozświetlonym słońcem równinom, a powietrze robi się zauważalnie cieplejsze. Za około godzinę wylądujesz w Nepalgunj, położonym około 150 metrów nad poziomem morza, gdzie wilgotny, tropikalny klimat bardzo różni się od tego w Katmandu.

Logistyka: W Nepalgunj spotkasz się z przewodnikiem i zawieziesz do hotelu. Po południu możesz odpocząć, zwiedzając ulice lub odwiedzając lokalne targi we własnym tempie.

Nepalgunj to tętniące życiem centrum handlowe, z silnymi wpływami Indii w jedzeniu, odzieży i życiu codziennym. Można przespacerować się po lokalnym targu, pełnym straganów z przyprawami, kolorowymi tkaninami i małych straganów z jedzeniem. W mieście znajduje się również małe zoo i kilka świątyń. Upał może być dokuczliwy, więc pij dużo wody i unikaj nadmiernego wysiłku. Ten przystanek to przede wszystkim okazja na jutrzejszy lot do Simikot. Wszystkie loty odlatują wcześnie, więc zaplanuj wczesny sen.

Wskazówka: Przygotuj plecak z niezbędnymi rzeczami, takimi jak paszport, pozwolenia, aparat fotograficzny i kurtka. Wyśpij się dobrze pomimo upału, korzystając z wentylatora lub klimatyzacji, jeśli jest dostępna, ponieważ Simikot oferuje jedynie podstawowe udogodnienia i ograniczony komfort..

Dzień 4: Przelot z Nepalgunj do Simikot i trekking do Dharapuri

Dzisiaj wyruszasz przed świtem i udajesz się na lotnisko, aby polecieć do Simikot. Samoloty są małe, często mieszczą tylko 18 pasażerów, a piloci latają tylko przy dobrej pogodzie, więc godziny odlotów mogą ulec zmianie. 40-45-minutowy lot oferuje zapierające dech w piersiach widoki, gdy samolot przelatuje nad głębokimi dolinami rzek i surowymi grzbietami górskimi. Himalaje rozciągają się po horyzont, tworząc zapierające dech w piersiach tło podróży.

Lądowanie na krótkim, żwirowym pasie startowym Simikot jest niezapomniane. Wychodząc na zewnątrz, od razu czuć chłodniejsze, rzadsze górskie powietrze. Wysokość około 2,950 metrów nad poziomem morza to znacząca różnica w porównaniu z Nepalgunj. Krajobraz wokół miasteczka podkreśla dramatyczne przejście w góry, a rześkie powietrze sygnalizuje, że dotarłeś do początku odcinka trekkingowego.

Po spotkaniu z lokalną ekipą trekkingową w Simikot, rozpoczynasz trekking na górę Kailash przez Simikot. Szlak łagodnie wznosi się nad miastem, wijąc się pośród pól pszenicy i jęczmienia na skalistym gruncie. W ciągu pierwszej godziny docierasz do małej przełęczy na wysokości około 3,150 metrów. Stamtąd widać okoliczne szczyty i rzekę Humla Karnali daleko w dole.

Nie spiesz się podczas tego podejścia, bo nawet krótkie podejście może Cię zadyszkować na tej wysokości. Z przełęczy szlak schodzi przez około godzinę przez lasy sosnowe w kierunku wioski Tuling, a następnie dalej do Majgaon.

Zejście jest przyjemne, ale skaliste stopnie wymagają ostrożnego stawiania stóp. Po drodze spotkasz lokalnych mieszkańców, wyznawców hinduizmu i buddyzmu, którzy pasą bydło lub niosą zapasy, ponieważ żadna droga nie prowadzi do tego odległego obszaru. Widoki, dźwięki i codzienne życie tych społeczności sprawiają, że pierwszy dzień trekkingu jest żywy i niezapomniany.

Po zejściu na dno doliny szlak wyrównuje się i biegnie wzdłuż rzeki Karnali. Ścieżka łagodnie wznosi się i opada, tworząc rodzaj terenu, który miejscowi nazywają „nepalskim równiną”, co oznacza, że ​​faluje bez znaczących wzniesień i spadków. Przemieszczasz się przez bujną zieleń i mijasz tarasowe pola jęczmienia, gryki i ziemniaków, które zaopatrują pobliskie wioski.

Wczesnym popołudniem, po około czterech do pięciu godzinach marszu, docierasz do Dharapuri, położonego na wysokości około 2,300 metrów. Ta niewielka osada leży nad rzeką i oferuje kilka prostych domków letniskowych lub pól kempingowych na nocleg. Po rozbiciu namiotu lub zameldowaniu się w herbaciarni, poświęć chwilę na odpoczynek i wsłuchaj się w szum pobliskiej rzeki.

Wskazówka: Chociaż pierwszy dzień wiąże się z utratą wysokości, to i tak pomaga organizmowi zaadaptować się do wysokości. Słońce w górach jest intensywne, więc pamiętaj o piciu dużej ilości wody, noszeniu kapelusza i stosowaniu kremu z filtrem przeciwsłonecznym podczas marszu szlakiem.

Dzień 5: Z Dharapuri do Kermi

Dzień rozpoczynasz od wczesnego wstawania, kierując się na zachód wzdłuż doliny rzeki Karnali. Szlak jest w większości łagodny, z niewielkimi wzniesieniami i spadkami. Wędrówka trwa około pięciu do sześciu godzin, a poziom trudności jest umiarkowany. Krajobraz pozostaje zielony i spokojny, z rzeką płynącą wzdłuż doliny i małymi wioskami rozsianymi po całej dolinie.

Szlak biegnie wzdłuż brzegu rzeki przez większość dnia, łagodnie wznosząc się i opadając na odcinkach, które miejscowi nazywają „nepalską równiną”. Krajobraz powoli się zmienia, w miarę jak wąwóz miejscami się zwęża, a nad nim wznoszą się strome, skaliste zbocza – rzeka Karnali grzmi w dole, torując sobie drogę wąskimi korytami. Chwilami szlak wznosi się nad rzekę, oferując rozległe widoki na wodę rwącą w wąwozach, a następnie schodzi z powrotem na płaskie nadrzeczne ścieżki. Idąc blisko rzeki, czujesz orzeźwiający wiatr i słyszysz nieustanny szum wody, nadając wędrówce naturalny rytm.

Szlak prowadzi obok małych wiosek i tarasowych pól, gdzie miejscowi uprawiają jęczmień, grykę, ryż i ziemniaki. Kermi, przystanek na ten dzień, to jedna z pierwszych wiosek na trasie, zamieszkana głównie przez buddystów. Kamienne czorteny i kolorowe flagi modlitewne wyznaczają położenie wioski, nadając jej wyjątkowy, duchowy charakter. Powinieneś dotrzeć tam wczesnym popołudniem lub w połowie dnia, na wysokość około 2,860 metrów nad poziomem morza.

Po dotarciu do Kermi, poświęć chwilę na odpoczynek i regenerację po wędrówce. Jeśli masz siłę, możesz zrobić krótki objazd do naturalnych gorących źródeł, oddalonych o około 30 minut spacerem od wioski. Ciepła woda koi zmęczone mięśnie, co stanowi miłą ulgę po dwóch dniach na szlaku. Inną opcją jest wizyta w dwóch lokalnych klasztorach. Laikyo Gompa pochodzi z kilku wieków, a Lhundrup Choeling Gompa jest nowsza, powstała w ciągu ostatnich 100 lat. Oba klasztory przyciągają niewielu turystów, dzięki czemu można cieszyć się cichą, autentyczną atmosferą. Wieczorem można zatrzymać się w obozie namiotowym, prostym domu gościnnym lub herbaciarni. Noc jest spokojna, z odległym szumem rzeki Karnali i od czasu do czasu nawoływaniami szakali z okolicznych wzgórz.

Wskazówka: Chociaż wioska leży poniżej 3,000 metrów n.p.m., w nocy temperatura spada, więc przed snem ubierz się na cebulkę. Wykorzystaj ten stosunkowo łatwy dzień na rozciąganie i odpoczynek, pozwalając organizmowi zaaklimatyzować się przed trudniejszymi szlakami.

Dzień 6: Kermi do Yalbang

Dziś opuszczasz Kermi i idziesz w kierunku bardziej wymagającego odcinka szlaku. Ścieżka pnie się równomiernie, wychodząc z wioski. Przez około dwie godziny pokonujesz stosunkowo stromą przełęcz, wychodzisz z wioski Kermi i pokonujesz kilkaset metrów przewyższenia.

Wyższa wysokość sprawia, że ​​każdy krok staje się cięższy niż wcześniej. Po dotarciu do małej przełęczy zatrzymaj się na chwilę i odpocznij. Widok stamtąd jest spektakularny. Wąwóz Karnali ciągnie się w kierunku Kermi, a rzeka lśni daleko w dole. Krajobraz zmienia się z bujnej doliny w surowy, górski teren.

Z grzbietu szlak opada do dużego, żelaznego mostu wiszącego nad rzeką Salli Khola, czyli Salli. Most kołysze się podczas przechodzenia, więc stąpaj ostrożnie. Za mostem ścieżka w większości opada lub pozostaje płaska przez resztę dnia. Najtrudniejsze podejście masz już za sobą. Idziesz przez cichy las sosnowy.

Rzeka Karnali migocze daleko w dole, w kanionie. Na szlaku można natknąć się na karawany mułów lub dzopów przewożących towary. Te juczne zwierzęta służyły lokalnym społecznościom od pokoleń. Uważaj na zwierzęta wyłaniające się z ciasnych zakrętów i zapewnij im wystarczająco dużo miejsca, aby mogły bezpiecznie przejść.

Wieczorem docieramy do wioski Yalbang, położonej na wysokości około 2,879 metrów n.p.m. W miasteczku znajduje się klasztor Namkha Khyung Dzong, największy w regionie. Mieszka tu około 130 mnichów. Na masywnym głazie przy wejściu wyryte są tybetańskie mantry, witające każdego przybywającego. Jeśli czas pozwoli, warto odwiedzić klasztor na popołudniową modlitwę około godziny 16:00.

Usiądź cicho z tyłu sali i posłuchaj, jak mnisi recytują pisma. Klasztor prowadzi również małą szkołę i przychodnię, co czyni go centralnym punktem życia na wsi. Zatrzymasz się w prostym, ale wygodnym miejscu, w namiocie lub skromnym domku. Nocne powietrze jest tu chłodniejsze i bardziej suche, co wyraźnie wskazuje, że zapuszczasz się w głąb Himalajów. Chłodny wieczór podkreśla odosobnienie okolicy i spokojny rytm życia na wsi.

Wskazówka: Aby doświadczyć wyjątkowego znaczenia kulturowego i duchowego, odwiedź modlitwę w klasztorze w wiosce Yalbang. Pamiętaj też o uzupełnianiu zapasów wody i nawadnianiu organizmu. Jutro wyruszysz na jeszcze wyższą górę.

Dzień 7: Z Yalbang do Tumkot

Dziś kontynuujesz wędrówkę w bardziej odległy region wzdłuż rzeki Karnali. Po opuszczeniu wioski Yalbang, szlak będzie stosunkowo płaski i łatwy, prowadząc łagodną ścieżką nad rzeką, mijając małe miasteczko Yangar. Trudny etap zaczyna się za opuszczeniem wioski Yangar. Zauważysz, że bujne lasy sosnowe ustępują miejsca zaroślom i skałom, a klimat staje się coraz bardziej suchy w miarę postępów. Przechodzisz przez szlak wykuty w zboczu klifu, który wygląda niemal jak trójstronny tunel w skałach, pokazując pomysłowość budowniczych szlaków w tych odległych górach.

Po przejściu przez te skaliste odcinki, przechodzisz przez duży drewniany most wiszący nad rzeką Karnali, aby wspiąć się na jałowe zbocze wzgórza. Podejście nie jest tak strome jak wczoraj, ale w okolicy prawie nie widać zielonej roślinności. Po drodze możesz minąć wioskę Muchu (leżącą nieco na uboczu głównej drogi), która jest jedną z ostatnich większych wiosek przed granicą. Jest tu kilka sklepów i posterunek policji, więc jeśli ktoś z grupy potrzebuje zaopatrzenia lub musi się zameldować u władz, możemy zatrzymać się na chwilę. Za wioską Muchu dotrzesz do Tumkot, położonego około 3,300 m n.p.m. Tumkot to mała, rozproszona wioska, w której znajduje się klasztor Dhungkar Choezom, związany z tradycją sakja buddyzmu tybetańskiego. Klasztor ten znajduje się na szczycie wzgórza, górując nad całą wioską, więc zwiedzanie go wymaga 20-30-minutowego podejścia pod górę. Jeśli starczy Ci sił, możesz wspiąć się do klasztoru i zobaczyć jego starożytne artefakty, a także otrzymać błogosławieństwo od rezydujących tam mnichów. Warto się wysilić.

Dotarcie do Tumkot i osiedlenie się zajmie około 5-6 godzin trekkingu. Panuje tu atmosfera wysokogórskiej pustyni z chłodniejszymi nocami, bezchmurnym niebem i skąpą roślinnością. Pobyt tutaj będzie bardzo prosty, prawdopodobnie w obozie lub wiejskim domu gościnnym.

Logistyka: Dziś wieczorem przewodnik sprawdzi stan zdrowia wszystkich uczestników. Jeśli odczuwasz chorobę wysokościową lub inne dolegliwości, zgłoś się natychmiast.

Porady: Załóż dodatkowe warstwy ubrań i ciepłą czapkę do spania, ponieważ noce są tu chłodniejsze i rzadko pali się tam drewno. Staraj się dobrze jeść i dobrze wypoczywać, ponieważ będziesz potrzebować energii na jutrzejsze wysokie przełęcze.

Dzień 8: Tumkot do Yari

Kontynuujesz szlak, podążając wzdłuż rzeki Karnali, choć teraz, gdy zbliżasz się do jej źródeł, zmienia się ona w niewielki strumień. Dziś szlak rozpoczyna się łagodniejszą trasą, niż w poprzednich dniach, z Tumkot do Yari, i trwa około 6-7 godzin. Po drodze zauważysz, że drzewa prawie zniknęły, a na skalistych wzgórzach, typowo wysokogórskim terenie przypominającym Wyżynę Tybetańską, widoczne są jedynie niskie krzewy jałowca i alpejskie zarośla. Noś kapelusz przeciwsłoneczny i regularnie nakładaj krem ​​z filtrem, ponieważ powietrze jest tu suche, a słońce może być bardzo gorące.

Po przekroczeniu wietrznej doliny z ubogą roślinnością i zwierzętami takimi jak jaki i kozy, dotrzesz do wioski Yari, znanej również jako Dolina Yari, w pobliżu Thado Dunga, najprawdopodobniej wczesnym popołudniem. Wioska Yari to ostatnia większa wioska przed granicą tybetańską. Znajdziesz tu posterunek kontrolny policji nepalskiej, a być może także innych celników, ponieważ to miejsce historycznie było szlakiem handlowym do Tybetu. W Yari znajdziesz kilka kamiennych domów, sklepiki sezonowe, a może nawet kilka małych herbaciarni, w których turyści i handlarze mogą odpocząć.

Logistyka: Dzisiejsza noc może być Twoją ostatnią nocą spędzoną pod namiotem lub w skromnym domku w Nepalu. Sprawdź, czy wszystkie Twoje dokumenty i sprzęt są odpowiednio przygotowane na jutrzejsze przekroczenie granicy tybetańskiej. Przewodnik poinformuje Cię o procedurze przekraczania granicy i o tym, czego się spodziewać.

Lekki ból głowy i problemy ze snem na wysokościach powyżej 3,600 m n.p.m. są normalne. Pij dużo ciepłych płynów (herbata imbirowa lub zupa imbirowa może w pewnym stopniu złagodzić dolegliwości). Unikaj całkowicie napojów alkoholowych. Wyśpij się dobrze dziś wieczorem, ponieważ jutro pokonasz przełęcz na wysokości 4,600 m n.p.m.

Wskazówka: Zabierz ze sobą dodatkowe warstwy ubrań do plecaka i przekąski, bo jutrzejszy trekking będzie wymagający. Ubierz się na cebulkę, bo wieczór może być chłodny i często wietrzny, i połóż się wcześnie dziś wieczorem. Emocje narastają przed drugim etapem wyprawy na Górę Kajlas przez Simikot, który oficjalnie rozpocznie się jutro, kiedy opuścisz Nepal i wjedziesz do Tybetu.

Dzień 9: Yari do Hilsa przez przełęcz Nara La

Dziś czeka Cię jeden z najtrudniejszych odcinków wędrówki – przekroczenie Nara La na wysokości 4,620 metrów. Opuszczasz Yari przed wschodem słońca i rozpoczynasz wspinaczkę w blasku wczesnego poranka. Szlak początkowo wznosi się równomiernie, a następnie staje się coraz bardziej stromy, zygzakiem w kierunku przełęczy. Luźny żwir i odsłonięte skały dominują w terenie. W miarę jak nabierasz wysokości, dolina za Tobą zwęża się. Szlak otaczają brązowe, nawiewane góry. Roślinność zanika, a krajobraz wydaje się surowy i otwarty. Rozrzedzone powietrze spowalnia Twoje ruchy, więc utrzymujesz stały rytm i robisz krótkie przystanki w razie potrzeby. Ostrożne tempo staje się niezbędne wraz ze wzrostem wysokości i zbliżaniem się przełęczy.

Blisko szczytu Nara La, w zasięgu wzroku pojawiają się flagi modlitewne i małe stosy kamieni pozostawione jako ofiary przez dawnych podróżników. Po dotarciu do przełęczy, teren otwiera się w każdym kierunku. Na północy, w oddali, rozciągają się brązowe wzgórza Wyżyny Tybetańskiej. Za tobą dolina stromo opada ku…

Yari, z wioską w dole, która wydaje się mała, a w oddali wznoszą się ośnieżone szczyty. Silne wiatry wieją przez przełęcz, więc nie zatrzymujesz się tam długo. Po zrobieniu kilku zdjęć rozpoczynasz zejście. Szlak opada długą serią zygzaków po luźnym żwirze i skałach. Ostrożne stawianie stóp ma tu kluczowe znaczenie. Zejście zajmuje kolejne kilka godzin, zanim dotrzesz do podnóża przełęczy i bardziej stabilnego gruntu.

Schodząc, rzeka Humla Karnali ponownie pojawia się poniżej szlaku. Po około dwóch godzinach docierasz do Hilsy, ​​położonej na wysokości około 3,647 metrów. Osada położona jest nad rzeką i składa się z kilku kamiennych budynków oraz sezonowych namiotów. To koniec trekkingu w Nepalu. Nocleg w bardzo skromnym miejscu. Granica chińska przebiega tuż za rzeką, choć przekroczysz ją następnego dnia.

Wskazówka: Wieczorem odpocznij po długiej wspinaczce. Pij dużo wody i zjedz ciepły posiłek. Miej paszport i dokumenty pod ręką na poranne formalności graniczne.

Dzień 10: Przejście do Tybetu: z Hilsy do Purangu

Pożegnaj się z nepalskim zespołem (jeśli nie kontynuują podróży) i przygotuj się do przekroczenia granicy wczesnym rankiem. Przejdź krótki odcinek przez most z Hilsy, ​​aby dotrzeć do chińskiego urzędu imigracyjnego. Przekonasz się, że infrastruktura tutaj, po stronie tybetańskiej, jest bardziej zaawansowana. Stan dróg jest lepszy, a liczba udogodnień jest większa.

Logistyka: Chiński urzędnik sprawdzi Twoją wizę i pozwolenia, co może zająć trochę czasu. Spotkasz się tu również z tybetańskim przewodnikiem i kierowcą. Oficjalnie rozpoczniesz swoją podróż lądową po Tybecie.

Po otrzymaniu pozwolenia od urzędnika imigracyjnego na wjazd do Tybetu, udasz się na krótką przejażdżkę (około 1.5 do 2 godzin, około 30 km) do Purang, znanego również jako Taklakot. Podróż tam oferuje malownicze widoki, gdy przejeżdżasz przez wąwóz rzeki Karnali na Wyżynę Tybetańską, z gładką asfaltową drogą i szerokimi, otwartymi dolinami otoczonymi czerwonobrązowymi wzgórzami. Chociaż Purang (3,772 m n.p.m.) jest małym tybetańskim miasteczkiem, jest ważnym centrum handlowym w Tybecie. Po biwakowaniu w odległych wioskach zatrzymasz się w pensjonacie lub hotelu, co jest co najmniej luksusowym pobytem, ​​więc zamelduj się tam. Po południu odpocznij i zaaklimatyzuj się do tybetańskiego środowiska, ponieważ powietrze i klimat mogą tam wydawać się bardziej suche i chłodniejsze niż w Hilsa, która leży na podobnej wysokości.

Jeśli masz jeszcze siły, przespaceruj się po targowiskach Purang. Latem miasto tętni życiem handlowym. Miejscowi Tybetańczycy, nepalscy handlarze i indyjscy pielgrzymi przechadzają się po ulicach, kupując i sprzedając towary: sklepy oferują jedzenie, zapasy i przedmioty codziennego użytku zarówno dla turystów, jak i mieszkańców. Możesz również odwiedzić Purang Gompa, stary klasztor znany ze swoich misternych fresków buddyjskich. Panuje tu cisza i spokój. Możesz zapalić lampkę maślaną i obserwować codzienne życie religijne bez tłumów.

Wskazówka: Purang to również dobre miejsce na zakup prowiantu na kolejne dni, w tym przekąsek, makaronu instant i napojów, ponieważ działa tu kilka małych sklepików. Ten krótki pobyt pozwala organizmowi przystosować się do warunków panujących w Tybecie. Jedz lekko i unikaj zbędnego wysiłku. W nocy śpisz w porządnym łóżku, co jest zauważalną zmianą w porównaniu z podstawowym noclegiem. Odpoczynek pomaga przygotować się na podróż nad jezioro Manasarowar następnego dnia.

Dzień 11: Przejazd z Purang do jeziora Mansarovar

Dziś wyruszysz w podróż do jednego z najświętszych jezior na świecie, Jezioro MansarovarPo śniadaniu przygotuj się na dalszą drogę. Jezioro jest oddalone o około 80 kilometrów, ale kręte górskie drogi sprawiają, że podróż trwa co najmniej 3–4 godziny. Podążasz otwartym, nierównym terenem, stopniowo wspinając się w kierunku wysokiej przełęczy na wysokości około 5,000 metrów.

Stąd możesz po raz pierwszy dostrzec odległy widok góry Kajlas, jej ośnieżoną kopułę wznoszącą się nad płaskowyżem. Z boku, w oddali, jezioro Rakshastal jawi się w głębokim błękicie, stanowiąc uderzający kontrast z turkusowymi wodami Mansarovaru. Krajobraz po drodze daje poczucie sakralnego krajobrazu, w który zaraz wkroczysz.

Po zejściu z przełęczy docieramy do brzegów jeziora Mansarovar, położonego na wysokości około 4,558 metrów nad poziomem morza. Jezioro jest ogromne, a jego wody lśnią w słońcu olśniewającym turkusem. Jezioro otaczają łagodne wzgórza, a na południu majestatyczna góra Gurla Mandhata wznosi się na wysokość prawie 7,694 metrów.

Wiele osób uważa jezioro Mansarovar za duchowy kamień milowy. Kąpiel w jego lodowatych wodach ma rzekomo obmyć grzechy i przynieść błogosławieństwa. Cel podróży na dziś to okolice Chiu Gompa, małego klasztoru położonego na wzgórzu nad jeziorem. Z tego miejsca rozciąga się panoramiczny widok na Mansarovar, co czyni to miejsce idealnym na chwilę wytchnienia, refleksję i podziwianie świętego otoczenia.

Po południu docierasz do prostego pensjonatu nad jeziorem Mansarovar. Resztę dnia spędzasz w spokojnym tempie, aby organizm mógł przyzwyczaić się do wysokości. Na wysokości 4,558 metrów rozrzedzone powietrze może sprawić, że nawet krótkie spacery będą męczące. Popijaj ciepłe napoje i stąpaj powoli, gdy się rozgościsz. Samo jezioro emanuje spokojem i wyciszeniem. Spędź czas, chłonąc widoki, nie forsując się zbytnio. Ciche wody i otaczające wzgórza tworzą spokojną atmosferę, która sprzyja wypoczynkowi i refleksji.

Wskazówka: Temperatury w nocy gwałtownie spadają, nawet latem, dlatego przed snem należy założyć warstwę termiczną i wełnianą czapkę. Jeśli wyjdziesz na zewnątrz, niebo rozciąga się szeroko nad płaskowyżem. Gwiazdy świecą wyraźnie, tworząc oszałamiający i niezapomniany spektakl nad wysokimi górami.

Dzień 12: Poranek nad jeziorem Mansarovar i przejazd do Darchen

Budzisz się z zapierającym dech w piersiach widokiem na jezioro Mansarovar, gdy wczesne słońce rozlewa ciepłą, złotą poświatę po jego spokojnych wodach. Spokojna sceneria nadaje porannej, łagodnej tonacji, zachęcając do cichej refleksji. Wielu podróżnych gromadzi się nad jeziorem, aby odprawić pudżę i modlitwy, podczas gdy inni siedzą w ciszy, medytując nad brzegiem.

Jeśli Twoje przekonania Cię prowadzą, możesz wejść do lodowatej wody. Zachowaj ostrożność, ponieważ jezioro jest ekstremalnie zimne przez cały rok, a duża wysokość zwiększa ryzyko uszkodzenia ciała. Poruszaj się powoli i bądź świadomy ograniczeń swojego ciała. Nawet bez udziału w rytuałach religijnych, atmosfera jest spokojna. Ciche śpiewy pielgrzymów często niosą się po wodzie, a Tybetańczycy składają ofiary wzdłuż brzegu. Połączenie cichej modlitwy i naturalnego piękna tworzy potężne, niezapomniane przeżycie.

Po spokojnym i pogodnym poranku czas wyruszyć do Darchen, miasteczka położonego u podnóża góry Kajlas. Trasa liczy około 40 km i zajmuje około godziny. Darchen leży na wysokości 4,675 metrów nad poziomem morza i stanowi punkt wyjścia dla trekkingu na górę Kajlas, znanego jako „kora”. Pierwotnie mały koczowniczy obóz, Darchen rozrósł się do tętniącego życiem miasteczka w sezonie pielgrzymkowym, z kilkoma widocznymi pensjonatami.

Po przyjeździe do Darchen, zamelduj się w pensjonacie i poświęć chwilę na rozgoszczenie się. W porównaniu z odległymi terenami w pobliżu jeziora, ślady współczesnego życia stają się bardziej widoczne – pojawiają się sygnały telefonów komórkowych, po ulicach poruszają się pojazdy, a przez miasto przechadzają się pielgrzymi z wielu krajów. Mieszanka mieszkańców i turystów nadaje Darchen tętniącą życiem, dynamiczną atmosferę, nie tracąc jednocześnie swojego niepowtarzalnego charakteru.

Reszta 12. dnia pozostaje wolna na aklimatyzację i przygotowania. Twoje ciało już zaadaptowało się do dużej wysokości, ale kolejne trzy dni będą dla Ciebie największym wyzwaniem, ponieważ będziesz wędrować wokół góry Kailash. Wykorzystaj ten czas na staranne zorganizowanie sprzętu. Spakuj tylko to, czego potrzebujesz na trzydniową wyprawę kora, w tym wodę, przekąski, dodatkową odzież wierzchnią, aparat fotograficzny i podstawowe środki pierwszej pomocy. Pozostaw dodatkowy bagaż w transporcie lub w hotelu. W Darchen dostępne są usługi jaków i tragarzy, a Twój przewodnik prawdopodobnie zorganizuje jaki do transportu ciężkiego sprzętu podczas trekkingu.

Wskazówka: Wieczorem wybierz się na krótki spacer po mieście, aby rozruszać mięśnie, ale unikaj forsowania się. Zjedz obfitą kolację i postaraj się położyć wcześnie spać. Ekscytacja może utrudnić odpoczynek, ale jutro rozpoczniesz korę wokół góry Kailash, punkt kulminacyjny Twojej wycieczki do Simikot Kailash.

Dzień 13: Kailash Kora: Darchen do Dirapuk

Dziś oficjalnie rozpoczyna się Parikrama Kailash. W tybetańskiej tradycji uważa się, że spacer wokół góry Kailash to święty akt, który przynosi duchową nagrodę tym, którzy go ukończą. Po wczesnym śniadaniu udajemy się w około 15-minutową podróż z Darchen do Tarboche, zwanego również Yam Dwar. To punkt początkowy szlaku kora. Pielgrzymi często zatrzymują się tutaj, aby pomodlić się przed dalszą drogą. Nazwa Yam Dwar oznacza „Brama Boga Śmierci” i służy jako ceremonialne wejście na świętą ścieżkę.

Po dotarciu do Tarboche rozpoczynamy wędrówkę na północ wzdłuż doliny rzeki Lha Chu. Pierwszy dzień pozostaje stosunkowo łatwy, z łagodnymi podejściami i bez stromych odcinków, co daje ciału czas na przyzwyczajenie się do szlaku. Dolina otwiera się szeroko wokół, a po obu stronach wznoszą się czerwono-brązowe klify, ukazując potęgę i skalę krajobrazu.

Daleko ponad szlakiem widać Chhuku Gompa, niewielki klasztor położony na zboczu wzgórza. Klasztor stanowi wyraźny punkt orientacyjny i można zatrzymać się na chwilę, aby podziwiać widok. Każdy krok na ścieżce wydaje się celowy, przybliżając nas do góry Kajlas. Możesz dostrzec zachodnią ścianę góry Kajlas i poczuć ekscytację, ale hej, prawdziwy spektakl czeka Cię, gdy miniesz zakręt i dotrzesz do okolic Dirapuk.

Do Dirapuk dotrzesz wieczorem po około pięciu do sześciu godzinach trekkingu (pokonując dystans około 11-12 kilometrów). Wioska leży na wysokości około 5,120 metrów. Północna ściana góry Kajlas wznosi się stromo w pobliżu, często pokryta śniegiem, a przez wioskę przepływa niewielki strumień. Powietrze wydaje się tu rzadsze i różnica jest odczuwalna na niższych wysokościach. Zatrzymasz się w bardzo prostym pensjonacie lub obozie z łóżkami w stylu wieloosobowym i wspólnymi toaletami z minimalnym wyposażeniem. Na tej wysokości często występują lekkie bóle głowy, duszności i zmęczenie nóg.

Wskazówka: Nawet jeśli nie czujesz się bardzo głodny, postaraj się zjeść trochę. Twój organizm potrzebuje energii, aby poradzić sobie z wysokością. Jest tu bardzo zimno, więc schowaj butelki z wodą do śpiwora, aby nie zamarzły w nocy. Później, jeśli możesz, wyjdź na chwilę na zewnątrz. Góra Kajlas wznosi się pod niebem pełnym gwiazd, cicha i majestatyczna, przypominając, dlaczego od wieków budzi szacunek.

Dzień 14: Kailash Kora: Dirapuk do Zuthulpuk przez przełęcz Dolma-la

Dziś czeka Cię najtrudniejszy etap trekkingu na górę Kajlas przez Simikot. Wyruszysz przed świtem, aby wspiąć się na przełęcz Dolma-la, położoną na wysokości około 5,650 metrów. Szlak prowadzi stromo z Dirapuk i nawet jednostajne tempo może być męczące na tej wysokości. Po kilku godzinach dotrzesz do skalistego obszaru zwanego Shiva-tsal. Pielgrzymi zostawiają tu drobne ofiary, symbolizujące uwolnienie się od przeszłości.

Z Shiva-tsal, ostatni etap na przełęcz jest bardzo wymagający. Po dotarciu do Dolma-la, flagi modlitewne powiewają we wszystkich kierunkach. Zatrzymaj się na chwilę, aby poczuć duchową energię tego miejsca. Dolma to tybetańskie imię bogini Tary, a to miejsce ma głębokie znaczenie. Powietrze jest rozrzedzone i zimne, więc nie zatrzymuj się tam zbyt długo, tylko chłoń widok i poczucie spełnienia.

Za przełęczą Dolma-la szlak ostro opada, a stąpanie może być trudne, więc uważaj, gdzie stąpasz. Niedługo potem dotrzesz do Gauri Kund, małego jeziora z ciemnozieloną wodą, świętego miejsca dla hinduistów (podobno kąpieliska bogini Parwati). Ścieżka prowadzi w dół przez kilka kilometrów. Nogi będą ciężkie, ale nie spiesz się i skup się na stabilnym kroku.

Napięcie związane z wysokością stopniowo ustępuje, w miarę jak powietrze na niższych wysokościach staje się łatwiejsze do oddychania. Wczesnym popołudniem szlak staje się płaski w pobliżu strumienia i docieramy do Zuthulpuk na wysokości około 4,790 metrów. W tej wiosce znajduje się „cudowna jaskinia” Milarepy, wokół której zbudowany jest mały klasztor. Zakwaterowanie jest tu niezwykle proste, ale po takim dniu komfort ma drugorzędne znaczenie.

Wskazówka: Pij dużo wody i trzymaj się ciepło. Przeszedłeś najtrudniejszy etap wędrówki, więc poświęć wieczór na odpoczynek i refleksję nad tym, co udało ci się osiągnąć.

Dzień 15: Kailash Kora: Zuthulpuk do Darchen, przejazd do Paryang

Rano budzisz się z poczuciem ulgi. Najtrudniejszy etap wędrówki masz już za sobą, a poczucie spełnienia jest silne. Ty i Twoi towarzysze pielgrzymi przygotowujecie się do ukończenia kory. Z Zuthulpuk szlak powrotny do Darchen jest znacznie łatwiejszy. Pokonanie około 14 kilometrów zajmuje około trzech do czterech godzin. Większość trasy jest płaska lub łagodnie opada.

Szlak biegnie wzdłuż rzeki, wychodząc z doliny, a krajobraz stopniowo się otwiera. W pewnym momencie kanion zwęża się. Mijamy wiele ścian, niskich kamiennych murków z wyrzeźbionymi modlitwami, oraz kilka suchych koryt rzecznych. Dalej szlak rozszerza się, przechodząc w równinę. Darchen powraca w polu widzenia, a w oddali ponownie pojawia się obszar jeziora Manasarovar, witając nas na ostatnim odcinku.

Późnym rankiem dostrzeżesz punkt końcowy trekkingu. Zazwyczaj jest on oznaczony flagami modlitewnymi lub miejscem, w którym pojazdy czekają na uczestników. Po ukończeniu kory spotkasz się z kierowcą i wsiądziesz do pojazdu. Po krótkim odpoczynku i ewentualnie lekkim lunchu rozpocznie się lądowa podróż powrotna do Nepalu. Najpierw pojedziesz na północny zachód, powracając częścią trasy wzdłuż brzegów jeziora Manasarovar, a następnie skręcisz na wschód.

Podróż do Paryang jest długa, liczy około 240 kilometrów, ale drogi na równinach tybetańskich są generalnie w dobrym stanie. Prawdopodobnie spędzisz w drodze pięć do sześciu godzin tego popołudnia. Trasa prowadzi przez wysokie płaskowyże i jedną lub dwie przełęcze, w tym Mayum La na wysokości około 5,200 metrów. Po drodze mijasz sporadyczne obozowiska nomadów i widzisz stada owiec, kóz i jaków pasące się na rozległych terenach.

Paryang leży na wysokości około 4,600 metrów i stanowi dogodny przystanek w połowie drogi. Dotrzesz tu wczesnym wieczorem, gotowy na rozprostowanie nóg po długiej podróży. Zakwaterowanie w prostym pensjonacie. Ponieważ Paryang leży niżej niż jezioro Manasarowar i góra Kajlas, możesz odczuć nieco większą łatwość oddychania. Nadal jest to duża wysokość, więc poświęć trochę czasu na spacer.

Logistyka: Po kilku dniach biwakowania z bardzo podstawowymi udogodnieniami, pensjonat oferuje odrobinę komfortu. Możesz skorzystać z prostego prysznica lub zjeść nieco bardziej urozmaiconą kolację, dzięki czemu wieczór będzie niczym zasłużona przerwa przed kolejnym etapem podróży.

Wskazówka: Zatrzymaj się na postojach, aby rozprostować nogi i napić się wody podczas długiej podróży. Opuszczając region Kailash, poświęć chwilę na refleksję nad wszystkim, czego doświadczyłeś. Wkrótce dotrzesz do granicy z Nepalem i kolejnego etapu podróży.

Dzień 16: Przejazd z Paryang do Saga

Po śniadaniu wyruszamy ponownie, kierując się na wschód, a następnie skręcając na południe przez Wyżynę Tybetańską. Dzisiejszym celem jest Saga, stosunkowo duże miasto jak na standardy tybetańskie, około 250 kilometrów od Paryang. Podróż zajmie około pięciu do sześciu godzin.

Podróż oferuje szerokie, otwarte widoki na surowy krajobraz Tybetu. Mijasz połacie suchych traw, gdzie koczowniczy pasterze doglądają jaków i owiec. Latem możesz dostrzec czarne namioty rozbite w pobliżu strumieni i zobaczyć pasące się w pobliżu stada bydła. Krajobraz zmienia się powoli, dając wyraźne poczucie ogromu płaskowyżu w drodze do Sagi.

Trasa prowadzi przez szeroką dolinę rzeki Brahmaputra, zwanej w Tybecie Yarlung Tsangpo. W pewnym momencie przekraczasz wysoki most nad tą potężną rzeką. Później ślady osadnictwa stają się coraz częstsze, sygnalizując zbliżanie się do Sagi. Saga leży na wysokości około 4,400 metrów i pełni funkcję węzła wojskowego i transportowego. Po kilku dniach spędzonych w odległych rejonach, przybycie tutaj przypomina powrót do bardziej ustabilizowanego świata. Znajdziesz tu sklepy, małe restauracje, a nawet zasięg sieci komórkowej. To wygodne miejsce na odpoczynek, uzupełnienie zapasów i przygotowanie się do ostatniego odcinka drogi do granicy z Nepalem.

Po dotarciu do Sagi, zameldujesz się w pensjonacie lub hotelu. Nadal jest skromnie, ale o poziom wyżej niż w poprzednich miejscach. Resztę dnia możesz poświęcić na relaks i regenerację po długiej podróży. Niektórzy podróżni korzystają z okazji, aby wziąć orzeźwiający prysznic lub kupić świeże owoce i przekąski na następny dzień. Powietrze jest tu nieco łatwiejsze do oddychania, ponieważ wysokość jest niższa niż w Kailash, chociaż 4,400 metrów to wciąż wysoko, więc nie spiesz się.

Wskazówka: Jeśli masz ochotę na coś innego, Saga może zaoferować nieco większy wybór. Możesz znaleźć świeże warzywa, a nawet schłodzony napój gazowany. Ciesz się względnym komfortem. To Twoja ostatnia noc w Tybecie, więc sprawdź dokładnie swoje rzeczy i miej pod ręką dokumenty podróży. Jutro opuścisz Chiny i wrócisz do Nepalu.

Dzień 17: Przejazd z Sagi do miasta Gyirong

Dziś opuścisz wysoki płaskowyż i udasz się w kierunku bardziej zielonego regionu przygranicznego. Trasa z Sagi do Gyirong, pisanego również jako Kyirong, liczy około 300 kilometrów. To długi dzień w drodze, ale jeden z najbardziej malowniczych odcinków. Rano opuścisz Sagę i udasz się na południowy zachód w kierunku granicy z Nepalem.

Droga wije się przez szereg przełęczy górskich, więc spodziewaj się mnóstwa zakrętów. Jedną z głównych atrakcji jest przełęcz Lalung La, położona na wysokości około 5,124 metrów. Przy dobrej pogodzie widok z niej jest niesamowity. Widać stąd północne Himalaje, w tym Sziszapangmę, jedyny ośmiotysięcznik Tybetu. W pogodne dni nawet odległy Mount Everest może wyłaniać się ponad mniejsze szczyty.

Dalej można dostrzec Peiku Tso, duże alpejskie jezioro o zachwycająco błękitnych wodach. Za nim wznoszą się ośnieżone góry, tworząc malowniczy krajobraz. Przy drodze jest mnóstwo miejsc, w których można się zatrzymać i zrobić zdjęcia, więc przygotuj się na uchwycenie jednych z najbardziej niezapomnianych widoków z podróży.

W miarę jak podróż trwa, zjeżdżasz z suchego, wysokogórskiego płaskowyżu w kierunku niższych, bardziej zielonych terenów. Krajobraz zmienia się szybko. Jałowa tundra i skaliste zbocza ustępują miejsca zalesionym wzgórzom i strumieniom. Przejeżdżasz przez kolejną wysoką przełęcz, zanim droga wije się w dół do doliny Gyirong. Powietrze staje się cieplejsze i łatwiejsze do oddychania, gdy na zboczach wzgórz pojawiają się drzewa, a wodospady spadają do dolin poniżej.

Późnym popołudniem docierasz do miasta Gyirong, położonego na wysokości około 2,700 metrów. Po dniach spędzonych powyżej 4,000 metrów, to miejsce wydaje się niemal tropikalne. Możesz się tu zrelaksować i cieszyć kontrastem klimatu, zielenią i wolniejszym tempem życia w tym przygranicznym mieście.

Miasto Gyirong to ostatnia osada po stronie chińskiej i kluczowy przystanek dla podróżnych podróżujących do i z Nepalu. Prawdopodobnie zatrzymasz się tu w lokalnym hotelu. Po skromnych udogodnieniach dalekiego zachodu Tybetu, komfort w Gyirong jest bardzo mile widziany. Zazwyczaj jest dostęp do prądu, często jest ciepła woda, a niektóre hotele oferują nawet Wi-Fi. Dolina jest zielona i wilgotna, a zbocza wzgórz porastają lasy sosnowe. To orzeźwiająca odmiana po dniach spędzonych na suchym płaskowyżu.

Logistyka: Twój przewodnik odbierze Twoje pozwolenie na podróż do Tybetu i wszelkie pozostałe dokumenty dotyczące wizy grupowej, przygotowując się do jutrzejszego przekroczenia granicy.

Wskazówka: To Twoja ostatnia noc w Tybecie. Jeśli masz jeszcze jakieś chińskie juany, możesz je przeznaczyć na przekąski lub drobne pamiątki, ponieważ w Nepalu nie będą one akceptowane. Pamiętaj, aby starannie spakować bagaże, zabezpieczając delikatne przedmioty na wypadek nierównych dróg.

Dzień 18: Przekroczenie granicy: z Gyirong do Katmandu

Dziś rano wyruszasz z Gyirong do granicy nepalsko-chińskiej. Podróż zajmuje około 20-30 minut krętą drogą w dół do Mostu Przyjaźni. W chińskim punkcie imigracyjnym dopełnisz formalności wyjazdowych i pożegnasz się z tybetańskim przewodnikiem i kierowcą.

Następnie przejdziesz przez Most Przyjaźni, przecinający wąwóz rzeki Bhote Koshi. To symboliczny moment, oznaczający Twój powrót do Nepalu. Po stronie Nepalu, w Rasuwagadhi, na wysokości około 1,800 metrów, nepalscy urzędnicy wbijają pieczątkę do Twojego paszportu. Procedury graniczne mogą zająć trochę czasu ze względu na formalności i kolejki, dlatego cierpliwość jest niezbędna. Pojazdy z Tybetu nie mogą wjechać do Nepalu, dlatego na resztę podróży przesiądziesz się do nepalskiego pojazdu.

Po dopełnieniu wszystkich formalności granicznych spotkasz się z nepalskim kierowcą i przewodnikiem. Z Rasuwagadhi do Katmandu jest około 130 kilometrów na południe. Odległość może wydawać się niewielka, ale droga jest wąska i górzysta, więc podróż często zajmuje od 6 do 7 godzin. Jedziesz autostradą Pasang Lhamu przez Park Narodowy Langtang, wzdłuż biegu rzeki Trishuli.

Krajobraz jest zachwycający – głębokie doliny, tarasowe zbocza i małe wioski rolnicze mijane po drodze. Po drodze zatrzymasz się na lunch w przydrożnym miasteczku. Następnie droga prowadzi przez podnóża wzgórz, z kilkoma wyboistymi odcinkami i sporadycznym ruchem ulicznym w miarę zbliżania się do terenów zamieszkanych.

Późnym popołudniem lub wieczorem docierasz do obrzeży Doliny Katmandu, a następnie do samego miasta. Powrót do zgiełku miasta może być uciążliwy po ciszy gór. Po dotarciu do hotelu, gorący prysznic i miękkie łóżko będą szczególnie satysfakcjonujące. Wieczorem możesz spotkać się z grupą na zasłużonej kolacji, aby uczcić zakończenie wędrówki.

Wskazówka: Droga od granicy do Katmandu jest kręta, więc jeśli masz skłonności do choroby lokomocyjnej, warto zachować ostrożność. Miej pod ręką lekką kurtkę przeciwdeszczową na wypadek przelotnych opadów. Dziś wieczorem ciesz się wygodami miasta. Zakończyłeś epicką podróż, która obejmowała wysokie Himalaje Nepalu i Tybetu.

Dzień 19: Wyjazd z Katmandu

Dzisiaj kończy się Twój 19-dniowy trekking na górę Kailash przez Simikot. Jeśli pozwoli Ci harmonogram, możesz wykorzystać poranek na zakup pamiątek na ostatnią chwilę lub odpoczynek w hotelu. Poświęć chwilę na refleksję nad wszystkim, czego doświadczyłeś.

Trudno uwierzyć, ile zobaczyłeś i zrobiłeś w niecałe trzy tygodnie. Odwiedziłeś odległe wioski w Nepalu, przekroczyłeś wysokie himalajskie przełęcze i stałeś u stóp świętych jezior i szczytów Tybetu. Po drodze zetknąłeś się z lokalnymi kulturami, tradycjami i praktykami duchowymi, które czynią tę wyprawę naprawdę wyjątkową. Ten ostatni dzień to idealny moment, aby zatrzymać się i docenić podróż, którą ukończyłeś.

Gdy nadejdzie czas lotu, zostaniesz przewieziony na międzynarodowe lotnisko Tribhuwan w Katmandu. Zaplanuj przylot co najmniej trzy godziny przed odlotem, ponieważ lotnisko może być zatłoczone. Żegnając się z Nepalem, zabierz ze sobą wszystkie wspomnienia z tej przygody. Przypomnij sobie wyzwanie wysokich przełęczy, ciche chwile nad jeziorem Manasarowar, zachwyt nad górą Kajlas i towarzystwo innych podróżnych i pielgrzymów. Ta podróż przez Nepal i Tybet pozostanie z Tobą na długo po wyjeździe.

Wskazówka: Upewnij się, że wszystkie Twoje dokumenty są na miejscu i że Twoje rzeczy nie zostały w hotelu. Dokumenty i cenne pamiątki schowaj w bagażu podręcznym. Z sercem pełnym przygód i duchowego wzbogacenia opuszczasz Kathmandu, kończąc tę ​​niezwykłą podróż.